-Pinglara! -Frajerka!
Pozwólcie, że się przedstawię.
Złaź ze sceny!
To ja, Jordan Sanders. Właściwie tak teraz wyglądam.
Tak, wiem. Zmieniłam się. Ale tak wyglądałam w 1993,
a tamtego dnia chciałam pokazać się wszystkim z gimnazjum Windsor
z najlepszej strony.
Prawa natury.
Są autentyczne. Można im ufać.
Można na nich polegać.
Kogo to obchodzi?
No właśnie. Znacie takie typy.
Nie pozwolą ci cieszyć się życiem.
Przygotujcie się na chwile grozy!
WinDSOR GÓRĄ!
Ufam zasadzie zachowania energii w 100%.
Dlatego zaryzykuję własnym życiem, aby ją wam zademonstrować.
Ta kula nie ma prawa wrócić w to samo miejsce.
Start!
To powinien być moment mojej chwały.
I przez siedem pięknych sekund byłam w siódmym niebie.
Ale w jednej chwili było po wszystkim.
Coś się zmieniło.
Nie wiedziałam jeszcze, że chodziło o mnie.
Wiem, jak bardzo zależało ci,
by pokazać innym, jaka jesteś super,
żeby ci tak nie dokuczali w szkole.
Moje życie to porażka.
Chcę być kimś innym.
Wiem, że ciężko ci teraz,
ale to dlatego, że jesteś mała.
Kiedy dorośniesz, będzie inaczej.
-Będzie? -Tak.
-Bo jesteś mądra. -Tak!
Prawda?
A wiesz, co się dzieje z mądrymi ludźmi, kiedy dorosną?
Stają się szefami.
-Serio? -Tak.
I nikt, ale to nikt, nie dokucza szefowi.
W takim razie nie mogę się doczekać,
by zostać szefową, żeby nikt mi nie dokuczał.
Moja dziewczynka.
To ja im będę dokuczać.
OBECNIE
Jordan, czas wstać i spełniać swoje marzenia.
Jordan.
Wstawaj, złociutka.
Czas zarobić trochę siana.
HomeGirl, zadzwoń do April.
Nie pękaj, mała.
Fakt: April Williams to twoja asystentka.
Rymuje się z „dętka”.
Dzwonię do April.
Politechnika Kalifornijska Dyplom z wyróżnieniem
NIE bądź sobą w pracy
Chcesz PRZYWALIĆ SZEFOWI? PORADNIK
A więc masz ochotę przywalić szefowi.
Nie jesteś sam.
Wszyscy mamy powody do stresu.
To wampiry energetyczne,
źli ludzie.
Dzwoni Jordan Sanders.
Halo?
Wstałaś już?
Tak. Medytowałam.
Wstawaj!
Masz być na nogach, kiedy dzwonię!
Ale nie wiem, kiedy zadzwonisz.
Kiedy miałabym spać?
Kiedy nie dzwonię.
April, posłuchaj.
Smutno mi dzisiaj.
Dlaczego?
Tysiąc razy mówiłam, żebyś przekazała mojej gosposi Elaine...
Linda. Ma na imię Linda.
...żeby kładła moje kapcie 53 centymetry od łóżka,
żebym po przebudzeniu mogła od razu wsunąć w nie stopy.
Czy ja jestem niedorzeczna?
Tak, zdziro!
Za dużo wymagam?
Nie, to ma sens.
Pewnie, że ma.
Nic na to nie poradzę, April.
Dlaczego nie ma cię w pracy?
Nie potrzebuję asystentki, która siedzi w domu.
Już jadę.
-Jestem w drodze. -Ruchy!
Patrzcie uważnie.
Pączusie na okrągło
Cześć, Tony.
-Hej, April. -Dostanę malinowego pączka?
I grubą krechę posypki, muszę sobie wciągnąć.
Czyli szefowa dziś znowu nie w sosie.
Jak co rano.
-Patrzcie. -Dobra.
Stevie dziś nie w szkole?
Dałem jej zwolnienie. Te potwory nie dają jej spokoju.
Skądś to znam.
Hej, April.
Chcesz zobaczyć sztuczkę?
Tak.
Zamienię tego centa w ćwierćdolarówkę.
Przyjmujesz czeki?
Jezu.
To było magiczne.
Dziękuję.
Jakby wyczuwała mój dobry humor.
Tak, Jordan?
Dzwoniłaś do Amexu i umówiłaś rozmowę? Muszę to mieć...
HomeGirl, zakończ rozmowę.
Załatwione.
„Dzień dobry, Trevor”. Dzień dobry, Jordan.
Co ty tu jeszcze robisz?
Zaspałem. Daruj.
Zawsze masz jakąś wymówkę.
Zawsze musisz się tak czepiać? Coś ci kiedyś zrobiłem?
Nie, ja zawsze się czepiam.
Dlaczego musimy o tym znowu rozmawiać?
Powinienem cię wcześniej rozpracować.
Zapisałaś mnie jako Pan Bolec w kontaktach.
Tak, widziałem.
Bolec to...
To po francusku Trevor.
-Nie muszę się tłumaczyć. -Co? Jordan.
Czemu w ogóle przeglądałeś moje kontakty?
-No weź. „Bolec”? -Idź już.
-Nie. Nie mam zamiaru... -Boże... Mówisz poważnie?
Co? Nie za mocno?
Daj spokój. Chcę, żebyś się przede mną trochę otworzyła.
-No proszę. -Muszę ogarnąć firmę.
Możesz... ogarnąć mnie. No dawaj. Wiesz, o co chodzi.
No wiesz.
Ułożę cię do snu, snu, snu
Ułożę cię do snu
Snu, snu
-No daj mi ją. Proszę! -Nie!
Nie!
Chwila. Oddaj mi klucz.
-Co? Nie słyszę. -To miała być jedna noc!
-Co mówisz? Słucham? -Bolec!
Musisz się tak kokosić przy moim dziecku?
Dopiero co wyskoczył ci z brzucha.
Na pewno zna dobrze te rejony.
To ona i ma cztery lata.
Zmienia się.
Brawo, maluchu.
Podobasz mi się. Twoja mama nieszczególnie.
Jak chcesz coś chlapnąć, zapraszam.
Na razie.
HomeGirl, zagraj Ułóż mnie do snu.
Usunęłaś wszystkie pościelówy ze swojej playlisty.
No tak. Zero rozczulania się.
Miałam to właśnie powiedzieć.
Odtwarzam twój ulubiony kawałek.
Idealnie.
Przepraszam.
Do tyłu! To co zawsze.
Dziękuję.
I nie krzywcie się na zawodników. Wińcie zakichane zasady.
Smętnego dnia.
Dzień dobry.
A skąd wiesz?
Spadać stąd! To nie wasza dzielnia.
A ty, Vince, słuchaj.
Jeśli zobaczysz koło mojego dziecka Lil Weezy'ego lub innego z tych oprychów,
lepiej sam ich załatw, bo inaczej ja cię załatwię.
Dobrze, proszę pani.
-A potem cię wyleję z pracy. -Dobrze, proszę pani.
Wolę nie doczekać tego dnia.
Cześć, Jordan.
Doszły już moje nowe poduszki do siedzeń?
Jeszcze nie.
Nie obchodzi cię, czy boli mnie tyłek.
Oczywiście, że mnie to obchodzi.
Chyba nie napychasz się właśnie pączkiem?
Do widzenia.
Boże. Nic ci nie jest?
-Przepraszam. -To ja przepraszam.
-Wybacz. -Nie, to moja wina.
Pączek nie ucierpiał?
Da radę.
Spoko.
Mam na sobie twój cukier puder.
Do twarzy ci w nim.
-Chyba coś mówiłaś. -Nie...
To przedstawisz dzisiaj Jordan swój pomysł?
-Tak! Dzisiaj! -Tak?
Ale jutro chyba też mogę.
Nie, poczekaj.
April, mówisz „jutro” od miesięcy.
DiscoverEyes jest świetny.
Musisz się zebrać.
Dasz radę!
Dasz radę.
-Uważaj. Stopień. -Luzik. Jest git.
A może być tak.
-Słucham? Mówiłaś coś? -Nie.
Jordan, tak, dostaniesz ten produkt, aplikacje...
Nie przyczepi się.
Pan Connor.
Mogę w czymś pomóc?
Czekam na Jordan.
Poczeka pan w naszym uroczym lobby?
Nie. Nie przeszkadza jej, że tu siedzę.
Luzik.
Oczywiście.
Na pewno spodoba jej się, że siedzi pan z nogami na jej biurku.
Zaraz ją ściągnę.
Jest już! Kryć się!
-Przepraszam. -No właśnie.
Connor...
Dziękuję!
A cóż to za zbiorowisko?
Przepraszamy panią.
Nie za to wam płacę!
Pokazać pani magiczną sztuczkę?
Magia nie istnieje.
A magia czarnych kobiet sukcesu?
Jesteś czarnym zagrożeniem pożarowym.
A teraz znikaj stąd.
Co?
Wszystkiego najlepszego!
Dzwoń do ratusza i każ im
zmienić trasę tego wozu z pączkami.
Oczywiście...
Kto to zrobił?
Mówiłam - nie życzę tu sobie żadnych węglowodanów!
Twój największy klient siedzi w gabinecie.
Connor?
Jak on się tam dostał?
Zabroniłam ci rozmawiać z nim osobiście.
Nie rozmawiałam.
Siedział już tam, kiedy przyszłam.
Proszę, proszę.
Connor Niemożliwy. Co za miła niespodzianka.
Rozsiądź się z nogami na moim biurku.
Nie przeszkadza mi to.
Muszą być na biurku.
Na górze.
W czym mogę służyć?
Zmieniam dostawcę.
Co?
Nie.
Nie możesz. Jesteś moim największym klientem.
Dlatego chciałem cię uprzedzić osobiście.
Zaraz. Skąd ta decyzja?
Potrzeba nam powiewu świeżości, nowych pomysłów.
Słuchaj, mój nowy produkt jest jeszcze w fazie testów,
ale obiecuję, HomeGirl będzie hitem.
To więcej niż wirtualna asystentka.
Jest jak prawdziwa kumpela.
To nie dla nas.
Dobra.
Historyjka.
Tylko nie to.
Kiedy byłem mały,
życie dało mi w kość.
Zacząłem się interesować technologią,
a któregoś dnia podszedłem do taty
i poprosiłem o 10 baniek pożyczki na otwarcie firmy.
Zapytał: „Co?
„Kiedy otwierasz firmę, nie masz 10 milionów.
„Dam ci pięć”.
To był cios,
bo liczyłem na 10. Taki był biznesplan.
Poszedłem do dziadków.
Pytam, czy zainwestują parę milionów w moją firmę?
A dziadek: „Nie wiem, o czym mówisz”.
Nie.
Było ciężko, ale w końcu dał.
Aż w końcu sprzedałem firmę za 400 milionów.
To moja droga cierniowa.
Tak dorobiłem się fortuny.
Rozumiem. Naprawdę.
Mógłbyś też mi dać szansę,
jak twoi dziadkowie tobie.
Wystarczy, że...
Uwierzysz we mnie...
i...
-Słuchaj, JoJo. -I...
W piątek mam spotkanie z inną firmą,
mają nowe pomysły na gry.
Sorki.
Poczekaj.
Daj mi jeszcze szansę, zanim podejmiesz pochopną decyzję.
No dobra. Czterdzieści osiem godzin.
-Styka? -Tak.
Wystarczy. Dziękuję.
Obiecuję ci powiew świeżości.
Przy okazji, wiesz, że masz
trzy serwetki na plecach?
Nie byłem pewien, czy tak ma być, czy oparłaś się o coś...
To taka moda.
Masz jedną szansę. Nie zmarnuj jej.
Słuchajcie.
Cisza.
Widzę, że Scott uznał, że mamy właśnie lunch.
Trzymaj.
Weź gryza.
Nie mamy całego dnia.
Jedz.
Pychota.
Są jeszcze jacyś głodni?
-Zjadłem właśnie sałatkę. -Jestem na głodówce.
Dobrze.
Connor chce nowej gry, to ma być najlepszy pomysł, na jaki nas stać,
i dostanie go.
To ma być coś dużego.
Ma narobić hałasu.
Masz na myśli dosłowny hałas,
apka, która wydaje głośne dźwięki czy...
Dobra.
Kumam.
Znam ten wyraz twarzy.
Macie 48 godzin, żeby uratować nam tyłki.
-Do roboty. -Mów.
Zaimponujcie mi czymś.
Apka jak Tinder,
ale zamiast kandydatów na randki
znajdujesz doradców randkowych,
a potem analizujesz, dlaczego ci wcześniej nie wyszło.
Czyli Tinder na smutno.
Tak się musieli czuć twoi rodzice, gdy przyszedłeś na świat.
-Następny! -Dobra.
Apka krzyżówkowa dla maniaków newsów.
Czyli krzyżówka, która cię wnerwia?
Właśnie tak się teraz czuję,
kiedy wpadacie na te, bam-dzban, bam-dzban, fajansiarskie pomysły!
Mam chyba ciekawy pomysł.
Co? Naprawdę, April?
To nie był mój głos.
Co jest grane?
Nic.
Co?
Nic nie mówiłam.
Ktoś się odezwał.
Ciszej tam trochę.
Mamy tu ważne zebranie.
Przepraszam.
Czyli nic nie masz?
Ty też nie?
Nic.
Ta się nie odezwała ani słowem.
Ten coś usłyszał.
Nic nie wnieśliście.
Możemy zapomnieć o Connorze, jak na coś nie wpadniecie.
A jeśli nie wyrażam się jasno,
jak nie wpadniecie, zapomnijcie o tej pracy.
Koniec z opieką medyczną, która jest ci niezbędna.
Koniec ze stołem do ping-ponga.
Koniec z fotelem ergonomicznym.
Który...
Kurka.
I przestań się rozklejać.
-Nie chcę na to patrzeć. -Nie płacz.
Nie chodzi o ciebie, Melissa.
Nie ma więcej pomysłów?
Świetnie.
Po raz kolejny sama muszę na coś wpaść.
Sio.
Nie mogę na was patrzeć.
Mam pomysł na nową apkę.
Pytasz czy mówisz?
Mówię.
Mówię, że mam pomysł na nową apkę.
-Nazywałaby się DiscoverEyes. -Nie.
Nie słucham pomysłów asystentek.
Ale...
Pracuję tu od trzech lat, miałam mieć szansę rozwoju...
Powinnam cię awansować?
Nie. Nie o to chodzi.
Wiem, że to zły moment,
ale naprawdę myślę, że mogłabym pomóc firmie,
gdybyś dała mi szansę, jak kiedyś ktoś tobie.
Wyjaśnijmy sobie coś, panno April.
Nikt mi niczego nie dał.
Dostrzegłam okazję. Wykorzystałam ją i tyle.
I wiesz co? Korzystam z niej nadal. Każdego dnia.
Wiesz, ile razy musiałam prezentować mój pomysł, nim go sprzedałam?
Siedemnaście.
I nie dawałam się zniechęcić.
To znaczy, że wysłuchasz mojego pomysłu?
Nie.
Wiesz, kim jestem? Agresorką.
Ty nie.
Skup się na zadaniach asystentki i wykonuj je najpierw, jak należy.
Nie możesz tak rozmawiać z April.
Kto tu wpuścił to zagrożenie pożarowe?
Ona tylko przynosi paczki.
Chodź, Stevie. Idziemy.
Zawsze taka byłaś?
To znaczy jaka?
-Podła. -Nie.
Byłam taka jak ty, ale wiesz co?
Ludzie traktowali mnie jak śmiecia.
I co się potem stało?
Dorosłam i stałam się bogata.
I kto mi teraz coś zrobi?
No...
„No... no...”
Nie jesteś gotowa na dorosłych.
Podskakuj rówieśnikom.
Chciałabym, żebyś była w moim wieku. Pokazałabym ci.
Inni, dla których jesteś niemiła, też by ci pokazali.
A ja chciałabym, żeby ugryzł cię ten piesek z koszulki.
Chciałabym, żebyś stała się mała.
Co to było?
-Co? -Co to...
Wynocha. Zabieraj tę swoją Potterzycę!
Dobrze się czujesz? Nie wyglądasz najlepiej.
To ty nie wyglądasz najlepiej.
Żebyś wiedziała.
To się dzieje, jak eliminujesz węglowodany.
Zaczynasz widzieć szatana.
Ruchy!
Wracać do roboty! Już!
Pracować!
Poranna inspiracja.
Lepiej mieć pieniądze i złamane serce niż nie mieć
złamanego grosza, mając złamane serce.
Wstajemy i trzepiemy kasę.
Muszę się napić kawy.
Mówiłam, uważaj.
Przysięgam, jak znowu cię zobaczę,
skopię ci tyłek.
Nie ze mną takie numery.
To co zawsze.
Czyli?
Jaja sobie robisz?
Masz, może to ci przypomni.
Potrójne espresso z pianką!
Za dużo kofeiny może powstrzymać twój rozwój.
Po pierwsze, przymknij się.
A po drugie,
czy to ciało sugeruje, że przestałam się rozwijać?
-To zależy. Ile masz lat? -Trzydzieści osiem.
To raczej tak. Nawet na pewno.
Co jest...
O Boże.
Muszę iść do szpitala.
Ochrona!
Bezdomne dziecko chce porwać auto!
Komu brakuje torebki?
Nie! Cofnij się! Ani się waż jej tknąć.
Odejdź od samochodu.
To ja, Jordan. To moje auto.
Nie stracę pracy przez ciebie!
Hej, mała. Gdzie twoi rodzice?
Moja mama to Jordan Sanders.
Jordan nie ma córki.
Ukrywała mnie.
Nie mów nikomu, że mnie widziałaś.
Biedactwo.
Ta kobieta jest gorsza, niż myślałam.
Nie jest wcale zła.
Ma wymagający styl życia,
który może ją doprowadzić do załamania.
Halo? Opieka społeczna?
Przestań.
Przestań tak mówić.
Skąd wiesz, co chcę...
powiedzieć?
I gdzie moje idealne, naturalne cycki?
Dałam za nie 15 kafli.
Dlaczego się zmieniłaś?
To nie może się dziać.
Dobra.
GIMNAZJUM WINDSOR
Pamiętna chwila Jordan Sanders
Jordan Sanders uczy praw natury. To była BOMBA!
Nie.
Tylko nie ona.
Jordan, to ja.
Odebrałam 15 twoich SMS-ów.
Jaka słodka.
Rodzina Jordan?
Ty też ją widzisz?
Kogo?
Dziewczynkę.
Gdzie Jordan?
Jordan?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Tak.
Jest we mnie.
Zjadłaś ją?
To się stało?
Upiekłaś ją w piekarniku?
Jordan, już jestem.
Gdzie się chowasz?
Mam twoje pranie.
Nie płacisz mi za niańczenie.
Zadzwonię do niej.
Nie dałaby swojego telefonu dziecku.
No raczej.
Nie wiem, co zrobiłaś ani jak,
ale zrobiłaś coś Jordan, ty świrnięta laleczko Chucky.
Dzwonię po gliny.
Miałaś wczoraj plamę po truskawkowym pączku na bluzce.
Że co?
Któregoś dnia omawiałyśmy apkę do randkowania,
a ty opowiedziałaś mi beznadziejną historię o utracie dziewictwa
na pace pickupa twojej mamy.
Ale na studiach powiedziałaś chłopakowi, że był twoim pierwszym.
Kłamczucha.
Chryste z afro.
To nie ma sensu.
Poszłaś do łóżka dorosła, a obudziłaś...
Jako dziewczynka.
Tak robią biali, czarni nie mają na to czasu.
Wiem.
Co się stało?
Nie mam zielonego pojęcia...
Nie o tym mówię. Jak mogłaś przejść taką przemianę?
Jordan Sanders Królowa Technologii
-Nie widziałam jeszcze czegoś takiego. -April.
Możesz pomóc mi to naprawić?
Racja.
Wybacz. Muszę się skupić.
Myśl.
-Wiem. -No?
Gucci Mane.
Tylko on przeszedł lepszą odmianę.
Jest szczęśliwy. Zdrowy. I ma kaloryfer.
Uroczy uśmiech. Nie wiem, czy to licówki,
-ale mówią, że mamy podobny... -April!
Pomożesz mi?
Nie podoba mi się to.
Co?
Lubię dzieci z dobrymi manierami.
Nie jestem dzieckiem.
Pomóż mi, proszę.
„Pomóż mi, proszę, droga April”.
Jaja sobie robisz?
Nie.
Pomóż mi, proszę,
droga April.
Dobrze, dziecko.
Sprawdź syndrom Benjamina Buttona.
Nie. Wtedy rodzisz się stara,
a potem cofasz się do dzieciństwa.
No to słabo.
Zaklęcia musiały się pomieszać.
Zaraz.
-Co? -O to chodzi.
Ta dziewczyna...
Zagrożenie pożarowe przy wozie z pączkami.
Machała tą głupią różdżką i życzyła mi, żebym stała się dzieckiem.
Życzenia się nie spełniają.
Inaczej byłabym na macierzyńskim
z dzieckiem Michaela B. Jordana.
Dobra. Pojedziesz do biura, porwiesz ją
i przywieziesz tutaj.
Mam taśmę klejącą.
Przymorzę ją głodem, aż to odwoła.
Możemy też poprosić, by użyła swej różdżki i zmieniła życzenie,
tak byłoby bardziej legalnie.
Muszę...
-Co robisz? -Co?
Muszę się napić wina. Za wcześnie na tequilę.
Jesteś za młoda na alkohol.
Wyluzuj. Parę łyków na odprężenie.
„Kobieca choroba Gary'ego Colemana”.
On umarł?
Wścibska sąsiadka.
Przysięgam, dam ci dziś nauczkę.
Co?
Opieka społeczna. Zastałam rodziców lub opiekunów?
April!
Przepraszam.
A cóż to? Różowe winko?
To kto tu rządzi?
-Ja. -Ja.
Podobno właścicielem mieszkania jest Jordan Sanders.
Zgadza się. Wykupione z góry.
W porząsiu?
Mówiłaś, że to ty jesteś Jordan Sanders.
Tak.
Ten drugi Jordan, właściciel,
to mój brat.
Tak. Mój tata. A ja to Jordan junior.
Bo kobiety też mogą być juniorami.
A gdzie jest teraz ojciec?
Ojciec. Dobre pytanie.
Ciociu?
Gdzie tata?
Wiesz dokładnie, gdzie jest.
Jest...
-Za granicą. -W kosmosie.
W zagranicznym kosmosie.
W Siłach Kosmicznych.
Jasne. A twoja matka?
To ćpunka.
Tak, to dziecko ćpunki. Straszne.
Dlatego jest taka pobudzona.
Tak.
Zrobię tylko zdjęcie. Ciocia i córka narkomanki.
Nie.
To nie potrwa długo, niedługo wraca do taty.
Wkrótce.
Czyli gdzie?
Do domu.
Na Hawaje do mojego brata.
To prezydent Barack Obama.
Nie, to mój brat.
Zawsze nas mylą.
Ten sam pies i cała reszta.
Powiesz mi, dlaczego nie ma cię dziś w szkole?
W szkole?
Kochana. Nie byłam tam od lat.
Źle się wyraziła. Nie to chciałaś powiedzieć.
Tak, to prawda. Żartowałam.
To dobrze, bo rodzic bądź opiekun dziecka
w wieku szkolnym ma obowiązek zapisać je do szkoły publicznej,
prywatnej lub prowadzić edukację domową.
Co więcej, rodzic lub opiekun, który narusza te przepisy,
podlega karze grzywny, więzienia, prac społecznych
czy też kombinacji tych kar, zgodnie z wyrokiem sądu.
Że co, słucham?
Że jak dziecko nie będzie zapisane do szkoły,
ktoś trafi za kraty. „Że to, słucham”.
Ktoś, czyli...
Pani. Pani trafi za kraty.
Najbliższa szkoła z rejonu Jordan to...
-Gimnazjum Windsor. -Windsor?
-Za cholerę. -Tak.
Za cholerę tak.
Uwielbiamy tę szkołę.
Proszę ją tam dziś zapisać, sprawdzę to.
Niech pani posłucha.
Jestem bizneswoman, mam na głowie firmę.
Sprzedaje ciasteczka skautek.
Naprawdę się tym przejęła.
Nie mam czasu na opiekę społeczną,
a tym bardziej na szkołę. Jasne?
Wyjaśnię coś. Trafisz do rodziny zastępczej,
a twoja zdziwaczała ciotka za kraty. Jasne?
Tak. Jasne.
Nie ma sprawy.
Doskonale.
A teraz, jeśli pozwolicie, zrobię filmik
-z wami obok siebie. -Wystawi to gdzieś pani?
I tego mieszkania, bo lubię mieć dowody.
Nie mogę iść do szkoły.
A ja za kraty.
Nie wierzę, że muszę to powiedzieć.
Musisz mnie zastąpić w biurze.
Nie będą mnie słuchać. Traktują mnie jak koleżankę.
Masz ich zmusić.
Będę mieć podsłuch,
więc nie mów niczego, czego nie uzgodniłam.
I nie rób niczego poza tym, co mówię.
Czyli dalej rządzisz?
Jak zawsze.
Niech wszyscy skupią się na nowych pomysłach albo firma splajtuje.
To dosyć stresujące.
A wiesz, co jest bardziej stresujące?
Bezrobocie.
Zgodzę się kryć cię w biurze,
jeśli obiecasz mi awans na dyrektor kreatywną.
Coś ty powiedziała?
Że dasz mi awans na dyrektor kreatywną.
Ktoś tu się stawia.
Mam korzystać z okazji.
-Nie tak mówiłaś? -Może.
To umowa stoi?
Stoi.
Tak!
Skoro mam być tobą,
powinnam się chyba odpowiednio ubrać i pożyczyć parę ciuchów.
Nie zmieścisz się w moje ubrania.
To lata przysiadów.
Zajęcia pilates.
To ciało pasuje raczej do ubranek z BabyGap,
Gymboree
czy OshKosh B'gosh.
Zaczynasz mnie wkurzać.
-Dobra. -Tak!
To jakiś absurd.
Poszłaś do Targetu i kupiłaś to?
Tarjay.
Znalazłam tylko te ogrodniczki. Koszulka jest moja.
Wyglądam świetnie.
Jak Cookie z Imperium.
April.
-Znasz to dziecko? -Hej, Vince.
Wiesz, jak Jordan zawsze mnie o coś prosi?
Tak.
To jej bratanica.
Mam jej pilnować, zanim wróci z miasta.
I wszystko jasne.
Mieliśmy wczoraj lekkie spięcie...
Zamówiłyście Lyfta?
-Nie. Mam kluczyki. -Nie. Jordan zostawiła je mnie.
Taka była umowa.
Nie sądzę, żeby ciocia tak powiedziała.
Nie mieszaj się do spraw dorosłych.
Daj mi kluczyki, a dam ci się pobawić.
Jest taka pocieszna. Idziemy.
Jak się zamyka drzwi?
Jak się uruchamia silnik?
Włącz tryb elektryczny. Będzie łatwiej...
Stój!
-April! -Już, już.
Uważaj! Stój!
Co ty wyrabiasz?
-Już, ogarniam. -Nie ogarniasz.
Nie. Dobra, ogarniam.
Nie wejdę tam.
Słyszałaś, co mówiła ta agentka.
Jak nie zapiszę cię dzisiaj, trafię za kraty.
Ta cała buda.
Wspomnienia. To było okropne.
Nie czułam się nigdy tak podle.
Wiem, że to trudne dla ciebie, przykro mi,
ale nie pójdę do paki przez ciebie. Marsz do szkoły.
Jeśli sądzisz, że będę słuchać kogoś
tak nieogarniętego jak ty,
pomyliłaś mnie z kimś innym.
Dobra. Starczy tego.
Słuchaj. Ja jestem dorosła, a ty jesteś dzieckiem.
Kiedy coś mówię, słuchasz się mnie.
Błagam.
Jak nie przestaniesz mnie upokarzać przed białasami...
Sama się upokarzasz.
Wiesz co?
Mam cię dość.
-Powiedz coś jeszcze. Śmiało. -Dobra.
Jesteś za gruba na tę spódnicę.
Wiesz co?
Chcesz tak pogrywać, to będzie jak za starych czasów.
Co?
No dawaj.
Potrzebuję wsparcia. Mamy tu BMW.
Babki Mają Wścieklicę.
I co ty na to?
No dawaj.
-Dobra. Nie. -No co teraz?
Doigrałaś się.
Traktowałam cię jak małą dziewczynkę,
ale jesteś dorosła i zbierzesz porządne manto.
Świetnie. Bo mam zdrowe kolanko.
A z nią co zrobić?
-April. -Mam ją sprzedać?
-Oddaj ją w tej chwili. -Bo co mi zrobisz?
Miałaś mnie nie wnerwiać!
Tak!
Zacznijcie lać swoje bachory.
Jakbym słyszał swoją mamę.
Nie wierzę, że wracam do tej nory.
To pewnie dyrektor Han. Nie odzywaj się, ja się tym zajmę.
-Miło pana poznać. -Witam.
Mnie również. Witaj, Jordan.
Zdenerwowana.
Zacznijmy może.
Weź się w garść.
To twój nauczyciel. Pan Marshall.
Cholera.
Chcę zostać po lekcjach.
Będzie dobrze.
Witam.
Cieszymy się, że trafiłyśmy do tej szkoły.
To Jordan.
Denerwuje się pierwszym dniem w szkole.
Jasne. Nie ma się czym denerwować.
To normalne, ale nie stresuj się. Będę przy tobie.
-Obiecuje pan? -Obiecuję.
Urocza córka.
Nie jest moja. To bratanica.
-Jestem April. -April. Gary.
Jestem singielką. Ale nikogo nie szukam. Nie jestem desperatką.
Otwarta i dostępna.
Jasne.
To jak ja. Właśnie się rozwiodłem.
-Naprawdę? To świetnie. -Pełna desperacja.
W każdym razie... Tak. Kończę dziś o...
Musimy już iść.
-Dobrze. -Pa, Gary.
Dasz radę.
Dobra.
Dołączy dziś do nas nowa uczennica.
Panie i panowie, oto Jordan.
Zrobimy tak. Damy jej miłe i ciepłe
windsorskie przywitanie.
No to zaczynamy. Co wy odstawiacie?
To nie jest windsorskie przywitanie. Nie tego was uczyłem.
Ci ich rodzice.
Wie pan co? Zajmę się tym.
Cześć wszystkim. Jestem Jordan Sanders.
Wyjaśnijmy sobie coś od razu.
Widzicie przed sobą nową liderkę klasy.
Możecie po prostu uznać moją dominację albo utrudnić sobie życie.
Fajne spodnie.
Zwłaszcza na powódź.
-Dajcie spokój. -Masz obciachowe ciuchy.
Charlie, cisza!
Dziękuję, Gary.
Dla ciebie pan Marshall. Jestem nauczycielem.
A ja uczennicą.
Na czym skończyłam? Tak.
Darujemy sobie „docieranie” nowej.
To nuda. Sztampa.
I grozi wam za to sroga zemsta, jakiej dotąd nie zaznaliście.
Jak chciałaś uniknąć docierania, powinnaś się uczesać.
Wiecie co? Jeszcze raz coś takiego, a odwołam Dzień Szkoły.
Nie żartuję, młoda damo.
Nie może pan go odwołać.
Dzień Szkoły to ja.
-Matko Boska. -A przy okazji...
Mam bilety na najlepszą imprezę szkolną w historii.
Temat tego roku to Winchella.
Najlepsi uczniowie Windsoru
i pozostali, którym nie mogliśmy odmówić wzięcia udziału
z powodu nowego regulaminu,
pokażą, czym się szczyci Windsor.
Wystarczy już tego. Spokój.
Otwórzcie książki. Rozumiemy się? Pouczymy się trochę.
Udawajcie, że czytacie.
Sama widzisz. Nowa w klasie.
To niedługo minie.
Bo od kiedy cię zobaczyłem, wiedziałem, że jesteś wyjątkową damą.
Wie pan co?
-Chyba mnie pan rozumie. -Tak?
Ja ciebie chyba też.
A więc czuje pan to samo co ja?
Chcesz się zwolnić?
Bo ja myślę o tym codziennie.
Ale nie mogę, bo odpowiadam za was.
A ty co czujesz?
Nie. Ja niczego nie czuję. Jestem dorosłym facetem.
A ty już lepiej usiądź.
Dobrze.
Panie Niedostępny.
Rozumiem.
Po prostu usiądź.
Już pora. Pora usiąść.
Nie staraj się... Patrz w inną stronę.
Tam. Nie na mnie.
-Niech mnie pan uczy. -Nie...
To co kręci dziś dzieciaki?
Szukam czegoś na topie.
Wybacz, ale wpychanie się do kolejki to chamstwo.
Powaga? Tym karmicie dzieci?
Mam to jeść?
Coś sobie zamówię.
Dasz radę, Jordan.
Jesteś dorosła. Osiągnęłaś sukces.
Ta dzieciarnia cię nie ruszy.
Zajęte.
O rany... Idzie tu.
Serio? Ładnie to tak, siostro?
W porząsiu.
PRZYSTAŃ PRZYJACIÓŁ
-Chodź do nas! -Chodź tutaj!
Tutaj!
Nie sądziłam, że będę kiedyś dziękować za najgorszy stolik w lokalu,
-ale dziękuję. -Spoko.
Po co wam ta cała „przystań przyjaciół”?
Przestań.
Zaczynam rozumieć.
Trzy lata temu odpowiedziałem poprawnie na zbyt wiele pytań.
Przystań Przyjaciół.
Nie miałam żadnych nowych ciuchów na otwarciu roku szkolnego.
Porażka.
Ja nie mam pojęcia, dlaczego tu jestem.
Kto mi to zrobił?
Lepiej się przyznaj.
Nie martw się.
Nikt nie zostaje tu na zawsze.
Super, że tak myślisz. Powodzenia.
On ma rację.
Kiedy wszyscy poznają się na nas na Winchelli,
wyjdziemy z Przystani Przyjaciół i znajdziemy się w centrum uwagi.
Wszyscy będą się z nami kumplować.
Każdy na korytarzu będzie się z nami witać.
Za kogo się uważa ta Jasmine?
Jasmine jest...
Zaśpiewaj to, Isaac.
Jest idealna
Nie jąka się, kiedy śpiewa.
Rozumiem.
Odpowiedzi mają być bezbłędne.
Co tu się dzieje?
No co?
Nie stać cię na suszarkę i nowe sneakersy?
Zamówienie. Sanders.
To ja.
Dobra.
Dziękuję.
Żadnych zakupów na terenie szkoły. Przykro mi.
Wiesz co? Mam dość uganiania się za tobą.
Kto znalazł żonę - dobro znalazł.
To z Biblii, Gary.
Co za dziwna dziewczyna.
April, musisz mnie stąd zabrać. Te dzieciaki to potwory.
Jordan, mam zaraz pierwsze zebranie i zaczynam panikować.
Nie dam chyba rady.
Uspokój się.
Daj mi podsłuch. Bluetoothem czy jakoś.
Witaj, April.
Podobno...
Dobra. Jordan ponoć jest chora.
Tak. Nie będzie jej co najmniej dzień czy dwa.
Dasz radę wszystko ogarnąć?
Dobra. To widzimy się na zebraniu.
Na pewno powalisz ich na kolana.
Już powalasz.
To nie sprzęt do latającego spodka...
Zgadza się.
Dobra.
Poproś ich o uwagę.
-Gogle VR. -Dobry pomysł.
-Myślę, że powinniśmy... -Prawda?
Poproszę o uwagę.
Możemy uciszyć się i skupić?
Dziękuję.
Gdzie Jordan?
Zachorowała.
Zastępuję ją dzisiaj.
To dlatego nosisz jej ciuchy?
To nie jej... Te?
To nie jej. Są moje.
Nie nosisz panterek.
Noszę.
Jordan nigdy nie choruje. Musi być w stanie agonalnym.
To byłoby marzenie programisty.
To był Preston?
Gdyby nie był tak dobry, dostałby kopa w tyłek.
I gdyby nie miał fajnego tyłka.
A ma.
April ma rację. Musimy się skupić.
Dziękuję, Preston.
Nie.
JSI idzie na dno...
-Musisz uciszyć Melissę. -Masz rację.
-Muszę szukać nowej pracy. -Wcale nie.
-Patrzę na Facebooka Jordan. -Nie sprawdzajcie.
To się wymknęło spod kontroli. Musisz pokazać im szaleństwo.
Mogę wpaść w szał, spokojnie.
Teraz albo tego nie odkręcisz.
-Co? -Teraz!
A teraz słuchać!
Chcecie szału? Proszę bardzo.
Wrzucacie tam cegły?
Wyrzucacie sporo śmieci. Chwila. W JSI wszystko gra.
Mamy dalej pracę. Twórzmy innowacje. W końcu to JS Innovations.
Panuję nad tym.
Boże, to takie trudne.
Nie wiem, co to miało być...
Co ty na sobie masz?
Wyglądasz jak fanka safari.
To najgorszy dzień mojego życia.
Muszę się czegoś napić i załatwić sobie ciuchy w moim rozmiarze.
Stolik narożny dla dwóch osób.
Proszę za mną.
Jakiś aperitif?
Tak. Kieliszek różowego wina.
Szkocka z lodem. Dwie kostki.
Dwie. Jak będą trzy, wraca do was.
Jak miło.
Pani tu rządzi?
Ustalmy coś.
Rządzi ta czarna karta.
Co to ma być?
Menu dla dzieci.
Chcesz poczuć stopę dziecka na...
Dla niej shirley temple.
Stek porterhouse. Krwisty.
Już się robi.
Dziękuję.
Jakieś wieści o wozie z pączkami?
Ratusz nie udziela informacji o takich wozach,
a że ktoś go odciął od nas...
-Szlag. -Ale te wozy
muszą mieć przegląd co roku
i nie można ich robić w byle warsztacie.
Zawęziłam to do dwunastu warsztatów w centrum,
które robią przeglądy food trucków.
Stażysta już dzwoni, więc niedługo będziemy coś miały.
Dziękuję.
Tak.
Dziękuję.
To jest raj. Rozumiesz.
Ale twoja szkoła nie jest taka zła,
możemy porozmawiać o panu Marshallu, innym białym mięsku.
Myślałam, żeby przerzucić się na wieprzowinkę.
Chrum, chrum. Smaczny knurek.
Nauczyłabym go paru rzeczy.
A czego ty go nauczysz w takim wieszaku?
Przynajmniej nie mam koryta jak po suszy.
Przestań.
Zakurzone kamulce po starej rzece.
Nie są zakurzone.
A co tam z Prestonem? Robisz przy nim maślane oczy.
To kolega.
Tak, bo masz pietra, żeby go wyrwać.
To właśnie twój problem w pracy i z facetami.
Nie dopinasz spraw.
A ty?
Zatrudniasz ludzi, ale im nie ufasz. Poznajesz ludzi, ale się nie przyjaźnisz.
Masz randki, ale się nie wiążesz.
Związki są przereklamowane. Jestem szefową.
Nie mogę przeżyć zawodu miłosnego.
Faceci chcą, żebym była jak w tej piosence Mary J. Blige.
Zdołowana, gdy nie ma ich obok.
Jestem za silna na ten bajzel.
Może pan zostawić butelkę,
bo zostawiła chyba kartę.
Rodzina przy kasie.
Co ty robisz?
Nic.
Dlaczego wąchasz i trzymasz mój kieliszek?
Moja ręka nie jest na twoim kieliszku.
Widzę jak rączka dziecka trzyma mój kieliszek.
Przywidziało ci się.
Jordan, zabraniam ci. Mówię serio.
Ciotki dostaną zawału. Przestań.
Wyluzuj. Nic mi nie jest.
To nic takiego. To taka zabawa.
Ja piję. Ty pijesz. Raz. Dwa. Trzy. Pijemy.
To dziecko się upiło.
Mam dzień dla siebie
Bo wyjechałeś, mój miły
Nie mam nic do roboty
Zupełnie nic
No dobra, mam, bo jestem szefową.
A krople deszczu
Walące o szybę
Przestań.
Jordan. Złaź.
Zaraz Doprowadzą mnie do szału
Przepraszam.
Schodzę na dno
Dlaczego mi to robisz?
Schodzę na dno
To zejdź.
Bo nie ma cię obok
Niektórym dzieciom szlaban nie wystarcza.
Po pierwsze, jestem świetną matką. Zachęcam ją do takich zachowań.
A tak w ogóle...
Nie zasnę tak łatwo
Uwierz mi, proszę
Przepraszam.
Odkąd ciebie zabrakło
Życie całe wyblakło
-Całe! -Tak, cioteczko!
Dlaczego musiałeś odejść?
Patrz, coś mi narobił
Co to za jedna?
Nie powstrzymam tych łez
Nie znasz jej?
Będą lecieć bez końca
Kochanie
Schodzę na dno
Bo nie ma cię obok, kochany
Wywróciłeś cały mój świat
Nie wiem, co teraz pocznę
Jeśli stracę cię
Trafię na samo dno
Mówię ci, na samo dno
Wybacz mi, kochany
Tak mi przykro, przykro, przykro
Przykro
-Dobra, to lecę. -April.
Nie możesz mnie zostawić.
Jak Vince zobaczy, że wychodzisz, może zadzwonić do tej agentki.
Sugerujesz, żebym została tu na noc?
Nie wiem, jak długo dam radę być 13-latką.
Proszę.
Panno April.
Dziękuję.
Do zobaczenia na rozstajach, Czarownico.
No i? Jak wyglądam?
Do rana przeżyjesz.
Podoba ci się ten film?
Tak. Jest super.
Do roboty!
Tak! Dalej.
Koniec z przerwami!
Poważnie?
Będziecie cierpieć!
Żartujesz? Evillene była boska.
To od niej nauczyłam się, jak prowadzić firmę.
Nie mieliśmy przerwy od pół roku!
To wiele wyjaśnia.
Nie byłam zawsze taka cięta.
Najpierw przestałam być otwarta i miła.
Gdy starałam się dopasować, dzieciaki mnie dobijały.
Nabijały się, dokuczały mi.
W którymś momencie się poddałam.
To było za wiele.
Kiedy podrosłam,
zaczęłam po prostu atakować ludzi, zanim zdążyli mi coś zrobić.
Rozumiem.
Dziewczyny mają tu ciężko.
Masz jedną szansę, jak ci się już poszczęści.
Ale jak nie trafisz w sam środek, zniszczą cię.
Gotowe?
Gotowe w 100%.
Super.
Inicjuję sekwencję łóżkową. Nie ma za co, panie.
Co się dzieje?
-To on. -Kto?
O Boże. Zamawiałaś go?
To Postmates dla bogaczy?
Robi delfinka. Dałabym mu się głasnąć.
O Boże.
Rozrzuć płatki kwiatu
Tak.
Chętnie tam się znajdę. Tak!
O nie. Nie patrz. To widok dla dorosłych.
-Mała, nie patrz! -O mój Boże.
Uspokój się.
-Nic się nie stało. -Wszystko gra.
Wyluzuj.
Nie, nie gra.
Co z tobą?
Bo jesteś dzieckiem.
-Racja. -Co?
Co ty tu robisz?
A ty? To mój dom.
Coś ty za jedna?
Jestem April. Przez „A”, jak aprobata.
Super... Miło cię poznać.
Chcę tylko zrozumieć,
co robisz w mieszkaniu Jordan, oglądając jakieś...
O Boże.
-Wiem już, kim jesteś. -Tak?
No jasne.
Słuchaj, wszystko się ułoży. OK?
Nie martw się. Wszystko będzie dobrze. Coś wymyślimy.
Będę musiał się przyzwyczaić,
bo myślałem, że najpierw będę miał własne dziecko,
ale gdy Bóg zsyła dziecko, które masz pokochać,
nieważne, skąd się wzięło.
Chwila. O czym ty wygadujesz?
To dlatego Jordan była taka zamknięta.
Wstydziła się powiedzieć, że jest samotną matką.
Boże, nie.
-Wynoś się. Już. -Lepiej już pójdź.
-Jesteś cudowna. -Idź już.
-Jak laleczka. -Poszłabym z tobą, ale musisz sam.
Śliczna. Spójrz...
Nie, poczekaj.
Boże, jakaś ty silna.
Klucz.
Masz głos po mamie.
Ta twarda skorupa chroni tylko, co jest w środku.
-Nie musisz tego robić. -Daj tylko ten klucz.
Możesz na mnie liczyć. Rozumiesz?
Słuchaj, nie mów o tym mamie. Dobrze?
Pozwól mi to wyjaśnić.
Wrócę tu. Dobra? Wrócę. Tatuś w domciu!
Mamusia też.
Mam profil na Hinge'u, Tinderze i Christianie Mingle'u.
To co teraz?
Przykro to mówić,
ale muszę wracać do pracy.
-A ty musisz wrócić... -Proszę, nie mów tego.
Do szkoły.
Nie możemy zadzierać z tą agentką.
Nie rozumiesz, co przeżyłam w szkole. Kiedyś czy teraz.
To, jak ta Jasmine traktuje ludzi.
Jest podła i okrutna.
Nie liczy się z uczuciami innych.
Wyobrażam sobie.
Chyba nie pijesz do mnie.
Musi być jakiś powód, dlaczego stałaś się właśnie taka.
Może musisz coś zmienić w sobie w tym wieku.
Mówisz o botoksie?
Masz szansę, o jakiej każdy by marzył.
Możesz znowu być dzieckiem.
A z całą tą wiedzą, co być zmieniła w sobie?
Zażyłabym te dzieciaki.
Tak.
Słomki? Taka już jestem.
Boże. Ale róż.
Wiem.
Boże. Czy to...
Na miarę? Tak.
-Jordan. -Tak?
-Wyglądasz... -Wiem.
Zdobyłaś szacun u Jasmine. Mistrzostwo.
-Już pora. -Na co?
Pora, by pozmieniać tu to i owo.
Startujemy do Winchelli.
Nie.
Żadnych talent show. Żadnych konkursów.
Damy radę. Isaac umie śpiewać.
A my umiemy się ruszać.
To się musi udać.
Tak! Zróbmy to!
Chodźcie! Będzie mega!
Winchella KONKURS TALENTÓW
To było niesamowite. Widzimy się na Winchelli.
Poza tobą, Becca. Jesteś słaba.
No weźcie.
Następni!
Nie dołączyłabyś do nas?
Przydałaby się druga tancerka.
Możesz improwizować.
Nie ma mowy. Nie wejdę znowu na tę scenę.
Ostatnim razem wylądowałam tyłkiem w stercie kartonów,
mam dosyć.
Następny!
Cześć.
Jaki masz talent?
Śpiewam.
I, i, i
I dziękujemy. Następny!
Czasami się denerwuje.
Ale jest świetny, naprawdę.
Mamy też odjechany układ,
-robimy za jego tło. -Jasne.
To przejdziemy od razu do tego układu.
Muzyka.
Może być bez niej.
Pięć, sześć, siedem, osiem i...
Przepraszam.
Dobra, starczy. Przechodzicie.
Widzimy się na Winchelli.
Super. Dziękujemy.
Będziecie zachwyceni.
Już jesteśmy.
Tak.
-Widzisz? -Niby co?
To była porażka.
Nie wyszło aż tak, jak zaplanowaliśmy.
Ale to nieważne. Na Winchelli damy czadu. No nie?
-Pewnie. -Czy wyście zwariowali?
Zgodziła się, żeby zrobić z was pośmiewisko.
Sam nie wiem. Wydawała się miła.
Nie będą się śmiać, jak pokażemy im siebie.
Zapomnijcie o pokazywaniu, kim jesteście. To samobójstwo.
Wiecie co?
Nauczę was, jak być kimś innym,
kimś, kogo nie ma sensu wyśmiewać,
bo każdy marzy, by nim być.
Ale tego nie da się zrobić tutaj.
Nie opuściłem dotąd żadnej lekcji.
I co ci to dało?
Chodźmy.
Mieszkasz tu?
Ale super.
To tak się czują bogacze?
A teraz skupcie się.
Mamy pokazać Jasmine
i reszcie szkoły, co tracą,
nie kumplując się z wami.
Musimy wyglądać na wyluzowanych.
A nie wystarczy się dobrze bawić?
Nikogo nie obchodzi rzeczywistość. Liczy się Internet.
Dobra.
HomeGirl, nuta.
HomeGirl nie rozpoznaje cię.
Odmowa kontroli.
Powiedziałam: „HomeGirl, nuta”.
No już. Odtwarzam nutę.
Nikt nie zazdrości wyglądu, jaki teraz prezentujecie.
Musimy wszystko zmienić. Chodźcie za mną.
#Metamorfoza
Nie.
#STYLÓWA
#KOKSU
#Szejdy #BezSzejdów #Oksy
To było mega.
Wyglądamy czadowo.
Patrzcie, ile mamy lajków.
Nawet Jasminekittycat dała serduszko.
Nadal uważam, że byłoby fajnie na Winchelli.
Jeden zły ruch i tracisz wszystkich fanów.
Zapomnij o Winchelli.
Ma rację. Szkoda to schrzanić.
Odmieniłam wasze życie.
Nie będę wam już potrzebna.
Lyft czeka na dole.
Dziękuję.
Pa.
Co ty tu robisz?
Sam nie wiem.
Wpadłem do sklepu. Cały był w różu.
Nim się obejrzałem, wręczałem już kartę kredytową...
Pewnie nie bawisz się już zabawkami?
Mogłem to przewidzieć.
To przez nerwy.
Chcę zrobić wrażenie na tobie i twojej mamie.
Gdzie Jordan?
Wyjechała w interesach.
Chcesz jej coś przekazać?
Nie. To znaczy tak.
Tyle mam jej do powiedzenia.
Ale z twoją mamą tak trudno się rozmawia w cztery oczy.
Wchodź.
Hej, co się dzieje?
-Hej... -Nie.
Zawodowe.
Dzięki.
Gotowa?
Nie.
Nie mogę.
Nie potrafię poprowadzić
kolejnego zebrania. Poza tym super.
Masz tyle świetnych pomysłów. Spójrz na to.
Mogłabyś scalić nasz zespół.
Nie umiem tego robić jak Jordan.
I dzięki Bogu.
Nigdy nie daje nam się otworzyć,
w tym tobie.
Masz rację.
I co z tym zrobisz?
Poprowadzę je po swojemu.
Przepraszam. Nie dosłyszałem.
Poprowadzę je po swojemu.
Wybacz. Nie dosłyszałem.
Pójdę tam i urządzę zebranie jak April,
tylko po swojemu i dam czadu.
-Dasz czadu? -Tak!
-Dam czadu. -Mówisz, że dasz czadu?
-Tak! -Git.
Kiedy dowiedziałem się wtedy, że prowadzisz zebranie,
przyszedłem tylko dla bajgli.
Ale po raz pierwszy czuję, że ktoś mnie naprawdę słucha.
Co ty powiesz.
Nie wzięłam dzisiaj nawet jednej pigułki na stres.
Spójrz na nas. Od razu milej. Prawda?
Pozytywne zebranie, prawie jak mityng AA.
Tak! Racja.
-Tak. -Dziękuję wam bardzo.
Miło mi, że wam się podobało.
Ale będę z wami szczera. Te pomysły to jeszcze nie to.
Stać nas na więcej.
Słuchamy!
Zobaczmy, jak się robi kasę.
Czy to...
Pan Connor.
Długo już pan tu jest?
Nie wiem. Mam kiepskie poczucie czasu.
Inni są od tego.
Ale prezentacja dopiero jutro.
Gdzie Jordan?
Jordan...
Jest w domu, ma pewne problemy
w intymnych rejonach. Podobno...
Gorąco tam.
Złapała coś?
Wiem, jak to jest.
Wie pan, jak to jest?
To co dla mnie macie?
No mówcie. Umieram z ciekawości.
Connor tu jest!!! Co mam mówić????
Jakie masz plany co do mojej mamy?
Nie mam żadnych planów.
Miło mi się spędza z nią czas.
Nie gadaj.
Musisz czegoś chcieć.
Ale nie chcę.
Przejrzałem ją. Rozumiesz?
Jest taka twarda, żeby nikt jej nie skrzywdził.
Ale tak naprawdę
twoja mama jest rozkoszna.
Nie zliczę nawet, ile razy przyłapałem ją,
jak tańczyła tu, gdy myślała, że jest sama.
No dobra. Przejdźmy do rzeczy.
Jesteś tu dla kasy, tak?
Co?
Nie. Nie jestem tu dla kasy.
Radzę sobie jakoś.
Jesteś głodującym artystą.
Tak, jestem artystą.
Twoja mama myśli, że głoduję.
Miałem właśnie wystawę w Studio Museum na Harlemie.
Jestem zaskoczona, że nie wiedziałam...
że mama tego nie wiedziała.
A niby skąd?
No skąd?
Nie pyta mnie nigdy o nic,
nie mówi też za wiele o sobie.
Nie wiedziałem nic o tobie.
Jeśli jest taka twarda, dlaczego tu nadal jesteś?
Zależy mi na niej.
Z takim pancerzem
musi być jej ciężko.
Chcę, żeby wiedziała, że choć wydaje się samowystarczalna,
bez względu na wszystko, ma moje wsparcie.
Miło słyszeć.
Widzisz, dam radę. Mogę być świetnym ojcem.
Wiesz co? Miło się rozmawiało.
Może mnie przytulisz?
-Tak. -Boże. Jakaś ty fajna.
Wiedziałem, że się dogadamy.
No dobra. Wystarczy.
No już.
Puszczaj.
Chwila...
Dobra. Minuta.
Poczekaj. Nie!
Co ty wyrabiasz?
No tak.
Nie. Masz szlaban.
Zostajesz tutaj.
Usiądź w kącie. I przemyśl to sobie.
Zostawiam cię samą.
Nie, poczekaj!
Wracaj.
Connor tu jest!!! Co mam mówić????
Odbieraj.
-Jak jej tam? -April.
April. April! Hej!
Przełącz na słuchawkę, powiem, co masz mówić.
Czas ucieka. Dajesz. Co tam masz?
-April. -Muszę kończyć.
Nawet nie próbuj!
Przepraszam.
Nie mogłam skończyć. „Słyszysz mnie?” i tak to...
April!
Pomysł, który przedstawimy jutro
nazywa się...
DiscoverEyes.
To interaktywna gra, w której możemy oglądać świat oczami dziecka.
Mamy też inne pomysły. Twój... Jej.
Nie.
Może być ten.
DiscoverEyes.
Odlot!
Wracam za 24 godziny, żeby poznać szczegóły.
-DiscoverEyes. Spoko. -Tak. DiscoverEyes.
-DiscoverEyes. Tak. -Brzmi obiecująco.
DiscoverEyes.
-Scott. -Tak.
Udało ci się.
Nam.
Co takiego?
Nie zaklepałam nigdy DiscoverEyes.
Ani tego, żebyś to prezentowała.
A teraz przyszłość moja i całej mojej firmy
zależy od prezentacji asystentki!
A czego oczekiwałaś? Miałam ci pomóc.
Poważnie?
Nieposłuszna.
Egoistka.
Zrobiłaś to dla siebie. Nie dla mnie. Ani mojej firmy!
Ja jestem egoistką?
To ty myślisz tylko o sobie.
Jesteś okropna dla wszystkich,
jakbyśmy nie starali się rozwijać twojej firmy.
No jasne.
Dźgasz mnie w plecy, a potem bredzisz o swoich wymysłach
przed najważniejszym klientem, żeby zgarnąć splendor.
A skąd to wiesz?
Nawet nie słyszałaś mojej prezentacji!
Jesteś jak dziecko! Czy masz 38, czy 13 lat,
zachowujesz się identycznie.
Teraz wiem, dlaczego boisz się podejmować ryzyko.
Bo nie masz zielonego pojęcia, co wyrabiasz!
Bój się dalej.
Wiesz co?
Wysyłam wszystkie pomysły na twoją skrzynkę,
bo najwyraźniej chcesz je prezentować sama, dla mnie super.
I właśnie tego chcę.
A wiesz, czego ja chcę?
Węglowodanów. Tego.
Odchodzę!
I dobrze!
Wychodzę w tej chwili!
Nie będę się ciebie dalej słuchać!
Żegnaj, mała!
Pa, mała!
Słucham?
Pa, mała!
Pa, pa, mała!
Papatki! Jestem z NSYNC.
I zabieraj te zafajdane bajgle!
To bajgiel z wszystkim? Jesteś nikim!
I przynieś mi moje ubrania!
Za późno! Rozciągnęły się.
Wszystko jedno!
Przykro mi!
Tylko jedna osoba tak się zachowuje.
-Nie mów. -Jordan Sanders.
Czego?
Kim ty jesteś?
Słucham?
Czyim jesteś dzieckiem?
Czyim jesteś dzieckiem? Kogóż to córeczka
przechadza się tutaj w różowym komplecie?
Zamknij się! Wracać do pracy!
Wiesz co? Potrzebne jej lanie. Co ja tu mam?
Idę na górę. Znajdę jakiś pas,
bo nie mam dziś żadnego.
Zlej czyjeś dziecko.
Czy to źle, że chciałbym, żeby Jordan nigdy nie wróciła?
-Nie. -Nie.
Boże.
Co się ze mną dzieje?
Panie, daj mi jakiś znak.
#NiePrzegap #WINCHELLA #BezpiecznyDystans
Hej, młoda damo. Stój.
Cześć, Vince.
Doceniam twoją skrupulatność, ale nie trzeba.
Nie zwolnię cię.
Ale zrobi to pani Sanders.
Muszę coś dokończyć,
i nie zrobię tego bez mojej dzieciny.
Nic z tego. No już. Oddaj mi klucze.
Niech będzie. Wybacz.
Dziękuję.
Maleńka. Ile masz lat?
Sama nie wiem, kolo.
Ja też nie.
Mam adres, którego pani szukała.
Jaki?
Dziewczyna od pączków. Ale po tym wszystkim nie będzie łatwo.
Wyśledzenie ich jest prawie niemożliwe.
Dziękuję.
APRIL ASYST Dzwoni
Halo?
Ciągle się wściekam, ale znalazłam Stevie i wóz z pączkami.
Nie wiem, ile tam jeszcze będzie.
Muszę jechać na Winchellę, żeby pomóc tym dzieciakom.
Przyznaję, schrzaniłam to.
Powiedziałam, żeby nie odstawiali tego głupiego tańca.
Ale myliłam się.
Mówię tylko, że to być może twoja ostatnia szansa,
by odkręcić to wszystko,
inaczej zostaniesz w ciele dziewczynki na zawsze.
Rób, jak uważasz.
Masz rację.
Kto czuje ducha Winchelli?
Słuchajcie.
Musicie dzisiaj wystąpić.
Mówiłaś, że to samobójstwo.
Nie będę kłamać.
Możecie trafić do szpitala, jak wejdziecie na scenę.
Ale to nie powinno was powstrzymywać.
Co? Nie.
Jak najbardziej powinno.
Możecie być za młodzi, żeby to zrozumieć,
ale przestałam być sobą,
bo ludzie wmówili mi, że tu nie pasuję.
Jesteś może pół roku starsza od nas.
Mówią, że trzeba dorosnąć, by wiedzieć, kim się jest,
ale to bzdura.
Gdy jesteśmy dziećmi, wiemy to sami.
To świat nas zmusza do wszystkiego.
Dlatego uważam,
że powinniście pokazać układ, nad którym tyle pracowaliście.
No to jak będzie?
Dobrze nam tutaj.
Odpuścimy sobie.
Tak. Zostajemy.
To świat Jasmine.
Kto czuje ducha Winchelli?
Pokażę wam, że nie ma się czego bać.
Co ty robisz?
Złaź ze sceny!
Co ona tam robi?
Zjeżdżaj, Sanders!
Jazda ze sceny.
Pokraka!
Nie, dajmy jej szansę.
Zobaczmy, co tam ma.
Dajcie jej podkład.
Tak, zobaczmy.
Pokaż nam coś!
O Boże.
Słabizna!
Wyjazd ze sceny!
Nuda!
Tak, rób biegacza!
Dawaj, Sanders!
Dajesz radę, Sanders!
O nie! Jordan!
Nic ci nie jest?
Jordan!
Jesteś cała?
Przepraszam was.
Nic się nie stało. Byłaś świetna.
To była największa przysługa, jaką ktoś nam wyświadczył.
I najbardziej ryzykowna.
Co on robi?
Co ty robisz?
I mówię wam
Nie poddam się
Jestem najlepszym, co was spotkało
Nie ma opcji, żebym zszedł
Nie ma, nie ma, nie ma
Nie, nie, nie, nie
A ty i ty i ty
Pokochasz mnie
Dawajcie.
Dalej!
Myślałam, że cię nie będzie.
Bo nie planowałam.
Ale moja przyjaciółka,
którą powinnam była lepiej traktować,
pomogła mi coś zrozumieć.
Nawet jeśli będę musiała zostać dzieckiem do końca życia.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Ale ja mam.
-Dobra, złotko, czas iść. -Hej! Tata!
-Hej, mamo! -Widzicie, udało się!
-Udało wam się! -Widziałeś mnie?
-Podobało im się! -Co ty tu robisz?
Wspieram przyjaciółkę.
To ty jesteś tą babką z biura?
No... tak.
Ale rozwinęłam się emocjonalnie.
Po prostu odwróć zaklęcie.
Ja?
O, właśnie tym. Skieruj ją na mnie.
Tak.
Chwila.
Jak to zrobię, znowu będziesz okropna?
Nie słyszałaś, że rozwinęłam się emocjonalnie?
Jezu!
Przepraszam za ten krzyk. To było niemiłe.
Będę grzeczna. Pospiesz się.
Dobra.
Chcę, żebyś stała się dorosła.
Daj mi to.
Dobra.
Odwróć zaklęcie.
Duża Jordan.
Dorosła laska.
No już.
No dawaj. Potrzebuję tego.
Nie, nie. To tak nie działa.
Tak? Sama nie wiesz, jak to zrobiłaś.
Oddaj mi różdżkę!
-Chcę, żebyś był pianką. -Co?
Chcę, żebyś był tortem czekoladowym.
Rany!
Chciała zamienić tych białych w pianki.
Chcę, żebyś była babką ziemniaczaną.
To była tragedia.
Więc...
Postanowiłam wyjaśnić wszystkim,
co mi się stało, bo nic się nie zmieniło.
Jesteś pewna?
Tak długo ukrywałam w sobie tę dziewczynę,
udając kogoś, kim nie jestem.
Koniec z tym.
To ja.
Słuchaj...
sprawdziłam twoją apkę.
Fajna.
-Naprawdę? -Nie.
Tak naprawdę jest świetna.
Byłam zazdrosna.
Myślałam, że chcesz mnie wysiudać.
Ale to było słabe. A ja podła.
I to bardzo.
Dlatego...
Przepraszam!
No co?
Nie słyszałam z twoich ust czegoś takiego.
Dziękuję.
Masz wielki talent, April.
Mówię poważnie.
Miałaś rację.
Chciałam wykorzystać okazję z Connorem.
Ale nie chciałam cię zdradzić. Po prostu...
Chciałam zdobyć, co mi się należało.
I bardzo dobrze.
To znaczy, że jesteś gotowa.
To zgadzasz się?
Pytasz czy stwierdzasz?
Dobra, nie było pytania.
I wiesz, że masz moje poparcie?
Wiem, jak zależy ci na sukcesie.
Ale osiągałam go nie tak, jak trzeba.
Doszło do mnie, że nie dawałam innym być sobą,
bo nie akceptowałam samej siebie.
Wiem teraz, że mogę wygrywać, pozostając sobą.
Dlatego zaprezentujesz jutro swój pomysł.
Bez ciebie?
Twój sukces będzie sukcesem całej firmy.
A poza tym
jesteś naprawdę dobrą przyjaciółką.
Właściwie moją pierwszą.
Dlatego nie wychodziło ci to wcześniej.
Chodź tu z tym swoim charakterkiem.
-Dobrze. -Przepraszam.
Jesteś urocza.
Poranna inspiracja.
Nawet jeśli wciśniesz przycisk drzemki,
nigdy nie jest za późno, by stać się ideałem.
Pobudka, Jordan.
Wróciłam!
Kocham cię! O Boże!
Nigdy cię nie opuszczę!
O Boże!
Nadchodzę! Wróciłam!
Connor, dziękuję raz jeszcze.
Cieszymy się, że możemy zaprezentować ten pomysł.
Ciężko nad nim pracowaliśmy.
Jordan Sanders na horyzoncie!
Connor!
Nie mogłam cię zawieść.
Jordan, jesteś duża... z nami.
-Wróciła. -Tak.
Wróciłam.
Dziękuję, Connor, że zechciałeś przyjść
i pozwolić nam zaprezentować nasz pomysł.
Osobiście...
uwielbiam go...
I podziwiam osobę, która za niego odpowiada.
Pozwól, że ponownie przedstawię ci moją koleżankę.
Prezentację poprowadzi dziś April Williams.
To ona jest matką projektu DiscoverEyes.
Dobra, mówiłem o powiewie świeżości,
ale chcesz powiedzieć, że to był pomysł twojej asystentki?
Tak.
Właśnie tak.
Zgadza się.
Tak.
Proszę uważać na portki, bo mogą pęknąć.
Nie noszę portek.
Nie? A wydawało mi się, że tak.
Dasz radę.
Pamiętacie swoją niewinność i optymizm, gdy byliście dziećmi?
Odwagę bycia sobą i robienia wszystkiego po swojemu.
Widzieliście możliwości,
piękno otaczającego was świata.
Zanim dorośliście, nim pojawiły się przeszkody,
przepisy i szufladki, do których was wpychano,
mieliście odwagę dostrzec w sobie magię.
Taka jest też DiscoverEyes.
Aplikacja, która zmienia to co zwyczajne w coś wyjątkowego.
Pączusie na okrągło
Jak my wszyscy. Musimy to tylko odkryć.
Pas.
Było miło, Jordan.
-Będziesz tego żałował! -Lepiej będzie, jak pójdziemy.
Dobrze ci poszło, April.
Czyli nie dałam rady.
Schrzaniłam to. Przepraszam.
Nie, April. Możemy to sprzedać.
Nie możesz się poddawać.
Nie poddaję się.
Załatwię 16 kolejnych prezentacji.
O to chodzi. Moja dziewczyna.
Moja torebka.
Tak. Leży tam.
Chcesz...
Chyba nie... Musisz.
Nie, jesteś duża.
Duża. Wróciłaś!
Wróciłam.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Dzień dobry.
Sekunda.
Powiedziałem „dzień dobry”, kobieto.
A kiedy mówię „dzień dobry”, ty odpowiadasz tak samo.
Dzień dobry.
Mamy przechlapane.
To koniec. Próbowałam. Wszyscy próbowaliśmy.
Nici z DiscoverEyes.
Wszyscy przed budynek!
O Boże!
W tej chwili!
Wezmę lepiej xanax.
Bliżej.
Bliżej! Nie bójcie się. Podejdźcie tu.
Dobra.
JSI...
Dotarliśmy na koniec długiej,
upokarzającej,
poniżającej drogi
ciągłych „nie”.
Nie!
Ale jak ktoś mądry powiedział:
„Wystarczy tylko jedno tak”.
Dlatego złóżcie swoje zmęczone dłonie
do oklasków,
aby pogratulować April,
która oficjalnie sprzedała DiscoverEyes!
Co? O Boże!
Zrobiła to!
A to nie wszystko.
To oficjalnie największy deal w historii JSI! Jesteśmy bogaci!
Jesteśmy bogaci!
-O Boziu! -Tak!
Nadchodzi nowa era dla JSI.
I nie chodzi tylko o mnie! Chodzi o nas!
Dlatego pozwólcie,
że przedstawię wam
JSI i Wspólników!
JSI I WSPÓLNICY
-Zapraszam wspólniczkę April Williams. -Co za...
Dziękuję!
Przyda się lupa, żeby to dostrzec, ale może być.
Jak się dobrze przyjrzeć...
Z tej odległości... Wystarczy przyłożyć czoło...
Widać dobrze wspólników.
-Tak. -To miłe.
To teraz my.
Jesteśmy zespołem.
I jestem z ciebie taka dumna!
Dziękuję.
Stoję tutaj, megafon jest zbyteczny.
Jeśli coś wiem,
to na pewno to, że lubimy świętować.
Węglowodany!
Pączek dla każdego!
Pączki!
Jesteś niesamowita.
Gratulacje.
Nie wypada tak. Jestem szefową.
Słucham?
Żartowałam. Możesz.
O Boziu!
O nie.
Dzieciaki! Co tu robicie?
Tak się cieszę.
Zaprosiłam dzieciaki z Windsor, których nigdy nie poznałaś,
żeby przetestowały HomeGirl.
Super.
Dzięki, że przyszliście.
JSI,
jesteście gotowi na imprezę?
Tak!
HomeGirl, nuta.
Odtwarzam nutę JSI.
Tak!
To ja dzisiaj.
Jordan Sanders i moja przyjaciółka, April.
Tak, mam przyjaciółkę.
A tak oto moja wewnętrzna dziewczynka pokazała,
że nie można dać się zaszufladkować przez innych.
Oczywiście, zawsze znajdą się tacy,
którzy będą chcieli wam uprzykrzyć życie.
Grunt, żeby nie stać się jednym z nich.